Društvene konvencije tog vremena u Engleskoj (i drugdje) tako su nalagale – homoseksualnost se smatrala sramnom. Nosila je teške, često fatalne posljedice po onoga uz čije bi je ime javnost vezala. Pravila igre su takva: zajednica će uvijek nešto smatrati nedopustivim. Stalna mobilnost i homogenizacija protiv tog zabranjenog i nedopustivog, konačno, omogućava zajednici da opstane. Kasnije, kažu, kada se sa istorijske distance gleda na neku epohu, njene zabrane i njene kazne za prekršioce tih zabrana pouzdano nam govore o epohi. Počinjena nepočinstva obično se pravdaju šlager-refrenom.

Takvo je vrijeme bilo. Ali tu smo pjesmu već mnogo puta čuli. Znamo da je refren lažan i da pjevač svoje opravdanje (koje se pjeva tonovima onoliko niskim koliko su visoki bili tonovi kojima je, onomad, izricana osuda drugih) – falšira. Kada jedan moral upadljivo glasno - kreštavim glasom koji ispaljuje u ono što je nanišanio uperenim prstom - i često izriče osude i proklinje, jasno je da ta glasnost ima jednu funkciju – ne da uplaši prestupnike, nego da prikrije šupljinu tog morala, u kojem glas, svejedno, kao i u svakoj pećini, odjekuje. Ponekad se, opet, desi da zajednica dospije do tačke kada se više ne može sakriti - tamo gdje je stajao moral, pa makar i šupalj, nema ničeg osim praznine.