A angustia é a reacción ao perigo. É imposíbel rexeitar a idea de que, se a angustia pode conquistar na economía anímica un lugar excepcional, é porque se acha intimamente ligada á esencia do perigo. Mais os perigos son comúns a todos os humanos e os mesmos para todos. Aquilo que nos cómpre e non achamos é un factor que nos explique por que existen individuos que poden subordinar a angustia, a pesar da súa singularidade, á actividade anímica normal, ou determine cales son os que fracasarán en tal empresa. Toda tentativa de atopar tal factor ha de ser tomada con simpatía por responder a unha verdadeira necesidade científica. Ata nós fixéronse dúas tentativas deste xénero. A primeira foi emprendida por Alfred Adler, quen afirma, en síntese, que os que fracasan no labor planeado polo perigo son aqueles individuos aos que a inferioridade dos seus órganos crea dificultades excesivas.... A crítica dos últimos dez anos demostrou a insuficiencia desta explicación que, por outra banda, reborda os múltiples feitos descubertos pola psicanálise. A segunda foi realizada por Otto Rank. Non se pode equiparar á de Adler e debe ser considerada como un esforzo lexítimo para resolver os problemas analíticos. Na relación dada entre o individuo e o perigo prescinde Rank da debilidade orgánica do individuo e oriéntase cara a variábel intensidade do perigo. O proceso do nacemento é a primeira situación perigosa, e a axitación económica por el producida constitúese no prototipo da reacción angustiosa.