O tren entrou na estación ás cinco e media da mañá. Viña adormentado e acordei ao me bateren as luces da estación na face. Botei man da bolsa e saín. A sala de espera estaba baleira, a penas un rapazolo durmindo nun banco. Saín fóra e empecei a camiñar. Era a primeira vez que eu vía Vigo a esas horas, semellaba unha cidade diferente. As rúas estaban case desertas, sen ruídos e sen xente. Era unha noite quente para ser de novembro. Principiei a andar moi de vagar cara o Castro. Notaba como a humidade me ía mollando o pelo e tiven que apertar un pouco a cazadora para que non me entrase a lentura no corpo. Ás seis estaba xa na cima ao pé da áncora, agardando a Manolo para comezarmos o novo traballo. Tiven que esperar bastante, porque ese día precisamente non conseguira acender o coche e tivo que vir no autobús. Fun embobando o tempo ollando a cidade e a ría que desde alí ofrecen unha vista marabillosa. As luces de Vigo xuntábanse no espello da ría coas de Cangas e Moaña, semellando unha inmensa cidade que se espallaba diante dos meus ollos. Canto tempo había que non vía nacer o Sol!; seguro que desde a última acampada do colexio. Cando cheguei era só unha levísima claridade que xurdía polo leste tras os montes próximos, foise facendo luz paseniño, mostrando xa os contornos das corcovas que tapan a entrada da ría e as liñas dos cumes que se erguen no Morrazo. En moi pouco tempo, eu diría que foron só uns segundos, a luz fíxose dona de toda a paisaxe. O porto, os edificios, os barcos amarrados e tantas outras cousas semiocultas estaban aí diante de min. Aínda tardou moito en saír a raia do Sol, en palabras do poeta medieval, e dominar o ceo e a terra. Foi entón cando me decatei de que o ruído do ambiente era outro: coches, camións, pitos de barcos e de automobilistas apresados. Agora parecía como se respirase présa e movemento; a quietude e a lentura da alba xa non estaban, tamén agora o Sol camiñaba con présa e xa non era o señor da paisaxe.