Era un home moi especial. Só estivemos xuntos dúas veces, unha boa conversa cada unha, mais quedoume gravado para moitos anos. Dixo que se chamaba Fuco e que xa non lembraba cando cumprira os vinte anos; eu calculo que andaría polos setenta. Era alto, sobre l'80. Levaba un pantalón vaqueiro moi usado, camisa escura, chaqueta de pana marrón e botas altas de coiro de becerro. Cando o atopei alí fronte á cova, fiquei aparvallada ante a súa inesperada aparición; eu estaba sentada na area e a súa figura víase ampliada polo sol que caía polas súas costas. Sorriu, sentou na peneda e estivo un anaco calado ollando as ondas. Lémbroo ben, cuns ollos pequenos –tal vez verdes- pero moi profundos, enmarcados por unhas cellas grises e grandes. Desde eles baixaban unhas engurras curtidas e ben marcadas, sen rastro ningún de olleiras. ¿Canta vida estaba escrita nelas! Levaba unha pequena pucha colocada descoidadamente cara atrás e que deixaba ver dúas amplas entradas; no medio un feixe de cabelos grises ben recortados que parecían querer avanzar pola súa fronte engurrada. A súa boca era pequena e os beizos secos, da cor da nicotina, case non se deixaban ver por culpa dun bigote ben poboado. O nariz longo e estreito nin se notaba porque chamaban máis as orellas, grandes e ben pegadas á cabeza.
Logo púxose en pé e dixo "que contas, meniña". Estaba moi fraco e ben rexo. Cos ombreiros erguidos e a cabeza alta púxose en crequenas e deume a man "encantado!, como te chamas?" Era unha man suave e forte ao mesmo tempo, cuns dedos longos e agarimosos que convidaban á amizade. Así comezou aquela aventura.