Cando comeza a guerra Galiza queda axiña baixo o dominio dos sublevados e iníciase 
unha forte represión xeneralizada. Algúns dos máis destacados galeguistas pagarano 
coa vida (Alexandre Bóveda, Ánxel Casal), outros con expedientes (Otero Pedrayo) ou 
cárcere (Carballo Calero) e os máis afortunados co exilio (Castelao). 
Todo o esplendor anterior queda reducido ao silencio, e durante os primeiros anos da 
ditadura son os intelectuais do exilio americano os que manteñen viva a cultura galega 
creando editoriais, revistas, programas de radio... A capital da cultura galega é agora 
Bos Aires con figuras como Castelao, Rafael Dieste, Luís Seoane, Blanco Amor... 
O galego convértese nunha lingua inferior, que só se utiliza coa familia ou cos amigos, 
pois o seu uso público podía supor a perda do traballo ou mesmo da liberdade, aínda 
que non estea legalmente prohibida. 
A recuperación cultural iníciase lentamente ben avanzada a década dos 40: publicación 
de Cómaros Verdes no 1947, colección de poesía Benito Soto en 1949, pero será en 
1950 cando un grupo de intelectuais (Ramón Piñeiro, Fernández del Riego, Otero 
Pedrayo) funda a editorial Galaxia que terá unha importancia capital para a recuperación 
da nosa cultura. Nela publicarán os seus libros Fole, Cunqueiro e escritores mozos como 
Méndez Ferrín e Carlos Casares.