Supón un esforzo persoal e consciente para romper hábitos e condutas de desleixamento 
cara á situación social do idioma. Esta acción resulta claramente insuficiente sen o apoio 
dos grupos anteriores. 
Para conseguir o éxito destas accións, é necesario un proceso de dinamización co 
obxecto de favorecer comportamentos positivos cara ao idioma, implicando activamente 
a colectivos e individuos a través de medidas que promovan o uso da lingua e 
conciencien e sensibilicen os axentes sociais, producindo un cambio de actitude na 
sociedade. 
O proceso está agora nun momento decisivo. Nunca, desde a Idade Media, o galego 
dispuxo de tantas armas: oficialidade, mellora na consideración social, presenza no 
ensino e na cultura (aínda que nos últimos anos están desaparecendo case todas as 
axudas oficiais). Pero, por outro lado, nunca o perigo de substitución foi tan claro: 
ausencia importante de transmisión xeracional, presenza mínima nos medios de 
comunicación de masas... 
A cultura agraria e mariñeira, que foi a que mantivo a lingua, está a desaparecer; aínda 
que está a medrar unha nova adhesión noutros ámbitos. Pero esta corrente 
regaleguizadora non compensa a perda progresiva de falantes. Se esta dinámica 
continúa, a medio prazo, o galego pode converterse nunha lingua “ritual”. Só a lealdade 
lingüística, froito dun compromiso individual, pero tamén económico e social, poderá 
evitar que siga o proceso. Ademais a aposta pola lingua dos grandes poderes políticos e 
empresariais será un factor decisivo.